Wstęp: Celem pracy było ustalenie zależności pomiędzy obrazem własnego ciała a skutecznością terapii odchudzającej.

Materiał i metody: Wydzielono cztery aspekty obrazu własnego ciała: aspekt deklaratywny, sen-soryczny, wyobrażeniowy i spostrzeżeniowy. Zastosowano pięć metod badawczych: obiektywny pomiar masy ciała, test sylwetki, skala oceny masy ciała, skala zadowolenia z ciała oraz kwestionariusz. Wszystkie metody zostały zastosowane na początku terapii oraz po tym, jak początkowa masa ciała została zmniejszona odpowiednio o 5, 10 i 15 procent.

Próba: 150 kobiet z nadwagą, uczestniczki terapii odchudzającej w trybie ambulatoryjnym.

Wyniki: Największa utrata wagi związana była z: wcześniejszym występowaniem nadwagi (Z=-2,281, P<0,05), większą planowaną utratą wagi (Z=-2,472, P<0,05), zawyżoną deklarowaną oceną własnej wagi (Z=-2,136, P<0,05), zaniżoną deklarowaną oceną własnej atrakcyjności (Z=-2,126, P<0,05), rzadkim potwierdzaniem, że kiedykolwiek wyglądało się jak wyobrażeniowe (Z=-1,990, P<0,05), ogólnie większym zadowoleniem z wyglądu wyobrażeniowego (Z=-2,357, P<0,05), czestszym stwierdzaniem, ze wyobrażeniowe jest powabne (Z=-2,060, P<0,05), zwinne (Z=-2,387, P<0,05, spostrzeganiem swojego ciala jako mniej i atrakcyjnego (Z=-2,596, P<0,01). 15% (R2=0,148) redukcji wyjściowej masy ciała jest wyjaśniane początkowymi wartościami pozycji testu sylwetek w spostrzeżeniowym (Beta=0,256, P<0,01) i wyobrażeniowym (Beta=-0,256, P<0,001) aspekcie obrazu ciała oraz wielkością BMI w aspekcie wyobrażeniowym (Beta=0,318, P<0,01).

Wnioski: Skuteczności terapii odchudzającej sprzyja widzenie i określanie siebie jako osoby otyłej, przy jednoczesnym wyobrażaniu siebie jako osoby szczupłej, ale z wysokim wskaźnikiem masy ciała.