Wstęp: Skuteczność standardowej terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C za pomocą pegylowanego interferonu-alfa i rybawiryny jest niezadawalająca i wiąże się z wystąpieniem szeregu objawów ubocznych. Do najczęściej występujących objawów ubocznych należą zaburzenia apetytu i utrata masy ciała, które stanowią powszechny problemem prowadzący do obniżenia jakości życia. Przyczyny zaburzenia apetytu nie są znane. Celem prezentowanej pracy była ocena wpływu terapii pegylowanym interferonem-alfa 2b i rybawiryną na wrażliwość smakową, hedoniczny odbiór wrażeń smakowych oraz preferencje pokarmowe.

Materiał i metody: W badaniu wzięło udział dziewiętnastu pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C zakażonych genotypem 1 HCV. U wszystkich pacjentów stosowano skojarzoną terapię pegylowanym interferonem-alfa 2b i rybawiryną, które były podawane we właściwych dawkach. W badaniach oceniano odbiór smaku (próg rozpoznania smaku oraz intensywność wrażeń smakowych wraz z ich oceną hedoniczną) dzięki zastosowaniu metod gustometrycznych oraz ocenę przyjemności czerpanej ze spożywania pokarmów. Wszystkie badania były przeprowadzane przed rozpoczęciem terapii i w trzynastym tygodniu terapii.

Wyniki: Po 12 tygodniach terapii u pacjentów znamiennie statystycznie obniżyła się (p<0,05) wrażliwość na smak słony i słodki, a smak gorzki był odbierany jako bardziej nieprzyjemny niż przed rozpoczęciem terapii (p<0,05). Ponadto terapia znamiennie zmniejszyła apetyt pacjentów, nie powodując istotnych zmian preferencji pokarmowych.

Wnioski: Wykazaliśmy, że podczas terapii pegylowanym interferonem i rybawiryną dochodzi do wielokierunkowych zaburzeń smaku. Wyniki niniejszej pracy mogą być pomocne w ocenie roli smaku w rozwoju zaburzeń apetytu u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych pegylowanym interferonem i rybawiryną.