Zjawisko lekooporności prątków Mycobacterium tuberculosis opisano już w pierwszych latach stosowania chemioterapii gruźlicy. Jednak skalę problemu poznano dopiero w połowie lat 90. ubiegłego wieku wraz z publikacją raportu Światowej Organizacji Zdrowia poświęconego prewalencji gruźlicy lekoopornej w świecie. Dotychczas powstały cztery takie raporty. Pokazują one nie tylko powszechność zjawiska lekooporności prątków gruźlicy, ale także wskazują na jego dynamikę i progresywność. Dwie najbardziej niebezpieczne postaci gruźlicy lekoopornej to gruźlica typu MDR (multidrug-resistant) oraz gruźlica typu XDR (extensively drug-resistant). W gruźlicy MDR prątki wykazują oporność na co najmniej dwa podstawowe leki przeciwprątkowe, tj. izoniazyd (INH) i ryfampicynę (RMP). Gruźlicę XDR definiuje się jako szczególną postać gruźlicy MDR, w której prątki, oprócz oporności na INH i RMP, wykazują oporność na co najmniej jeden lek z grupy fluorochinolonów oraz najmniej jeden lek z grupy leków podawanych parenteralnie (amikacyna, kanamycyna lub kapreomycyna). Występowanie i rozprzestrzenianie się gruźlicy opornej na leki odgrywa istotną rolę w utrzymywaniu się gruźlicy w populacji ludzkiej. Niniejsza praca przedstawia aktualny status epidemiologiczny gruźlicy lekoopornej w świecie, Europie i w Polsce.