Autorzy przedstawiają przegląd piśmiennictwa dotyczącego objawów, podziału oraz powiązania pomiędzy występowaniem zespołu suchego oka (ZSO) a schorzeniami ogólnoustrojowymi oraz czynnikami ryzyka rozwoju tego zespołu. Zespół suchego oka jest schorzeniem o wieloczynnikowej patogenezie, występującym często, szczególnie u osób starszych i kobiet w okresie okołomenopauzalnym. Może pojawiać się okresowo z występowaniem objawów zarówno subiektywnych, jak i obiektywnych, lub może być schorzeniem przewlekłym, ze stałym występowaniem takich objawów ocznych jak: pieczenie, swędzenie, uczucie ciała obcego oraz suchości, bólu, światłowstrętu, zaczerwienienia spojówek oraz obniżenie ostrości wzroku. Niestabilność filmu łzowego połączona ze wzrostem osmolarności łez jest przyczyną odczynu zapalnego oraz zmian strukturalnych tkanek powierzchownych oka. Etiologicznie ZSO dzieli się na dwa typy: spowodowany niedoborem łez oraz ich nadmiernym odparowywaniem. Obecnie najczęściej stosowanym podziałem ZSO jest trójstopniowa klasyfikacja uwzględniająca nie tylko etiologię choroby, ale także obecność zmian histopatologicznych oraz ciężkość kliniczną choroby.