Wstęp: Chłoniaki żołądka stanowią 70% wszystkich chłoniaków przewodu pokarmowego. Kliniczny przebieg chłoniaków żołądka bywa podstępny. Chłoniak żołądka nie daje charakterystycznych objawów. Nierzadko nie stwierdza się też zmian makroskopowych. Celem pracy była próba znalezienia jakichkolwiek konstelacji cech klinicznych, charakteryzujących chorych na chłoniaka żołądka, celem weryfikacji standardów diagnostycznych.

Materiał i metody: Analiza retrospektywna 64 chorych leczonych w okresie 10 lat w Klinice Hematologii Pomorskiej Akademii Medycznej (obecnie: Pomorski Uniwersytet Medyczny) w Szczecinie.

Wyniki: Rozpoznanie chłoniaka żołądka ustalono na podstawie gastroskopii i badania histopatologicznego w 80% przypadków. Na podstawie wycinków z gastrektomii u 14 chorych. Klasyczne badanie USG jamy brzusznej potwierdziło zmiany w ponad 40%. Najczęstszym objawem były bóle w nadbrzuszu (u 54 z 64 chorych). Objawy ogólne chłoniaka zgłaszało 34/64 chorych. Najczęstszym objawem była utrata masy.

Wnioski: 1. Obraz kliniczny chłoniaków nieziarniczych z pierwotną lokalizacją w żołądku jest niecharakterystyczny. Chorzy zgłaszają się do lekarza najczęściej z powodu bólów w nadbrzuszu, nudności, wymiotów oraz utraty wagi ciała. Objawy przedmiotowe bardzo rzadko wskazują na chorobę układową. 2. Standardem postępowania w przypadku podejrzenia chłoniaka żołądka powinno być wykonanie przezprzełykowego badania echoendoskopowego z licznymi biopsjami oraz pełna diagnostyka w kierunku zakażenia Hp.